BALON PATLADI...

“Pirincin içindeki siyah taştan korkma, beyaz taştan kork.” derler.

Siyah taşı görür, ayıklarsınız. Beyaz taş ise pirince benzer. Siz onu pirinç zannedersiniz, dişinizi kırdığında ne olduğunu anlarsınız.

Bizim memlekette de böyle beyaz taşlar var.

Kimisi milliyetçi görünür, vatan millet nutukları atar. Kimisi dini, imanı, ahlakı dilinden düşürmez. Kimisi de Atatürkçülüğü kimseye bırakmaz.

Ama iş menfaate geldiğinde savunduğunu söyledikleri değerlerin zerresini davranışlarında göremezsiniz.

Vatanı, dini, Atatürk'ü sevmek başka; bunları kendi zenginliğinin aracı hâline getirmek başka!

Benim kızdığım tam da bu riyakârlık.

İnsanların millî ve dinî duygularını, Atatürk'e olan sevgilerini, iyi niyetlerini ve güvenlerini istismar ederek kendilerine itibar sağlayanlar...

İnsanlar sizi kendinden sandı. Aynı değerlere inandığınızı, aynı memleketi sevdiğinizi düşündü. Belki de en büyük hataları, kendilerine benzediğinize inanmaktı.

Aslında daha çok kızdığım bir şey var.

Bunca yaşanana rağmen hâlâ bu insanlara inananlar, onları alkışlayanlar, onlara itibar kazandıranlar...

Bir insan sizi bir kere kandırabilir. Peki yaşananları gördüğünüz hâlde onu yeniden baş tacı ediyorsanız bunun hesabını kime soracağız?

Bu kadar mı zor insanların söylediklerine değil, yaptıklarına bakmak?

Gelelim fon krizine...

Bazı fonlarda akıl almaz getiriler oluştu. Hisseler ekonomik gerçeklerden kopmuşçasına yükseldi. Milyarlarca lira fonlara aktı. Sonunda balon patladı, 131 fon için tasfiye süreci başlatıldı.

Şimdi kalkıp bütün kabahati yüksek getiri peşinde koşan yatırımcıya yüklemek ne kadar kolay, değil mi?

Peki o fonlar bu kadar büyürken kimler ne yapıyordu?

Yetkililer, fonlar üzerinden manipülasyon yapılabileceğine ilişkin endişeleri 2025 yılında dile getirmişti. Madem tehlike biliniyordu, neden zamanında önlenemedi?

Bu büyüklükteki bir yapının denetim mekanizmalarının gözünün önünde nasıl gelişebildiğini gerçekten merak ediyorum.

Birilerinin izin verdiği veya göz yumduğu henüz ispatlanmış değil. Ama bunun araştırılmasını istemek için de kimsenin iznine ihtiyacımız yok.

Daha önemlisi, aynı şüpheli işlemleri güçlü çevreleri olmayan sıradan insanlar yapsaydı ne olurdu?

Kurallar herkese aynı kararlılıkla mı uygulanırdı?

Yoksa bazıları için hukuk çok hızlı işlerken bazıları için mesele biraz daha mı ağırdan alınırdı?

Adalete olan güvenimizi zedeleyen, işte bu soruların cevapsız kalması.

Üstelik artık yaşananlar uluslararası yatırımcıların da gündeminde.

MSCI, 15 Ekim 2026 tarihinde Türkiye hisselerine ilişkin bazı endeks değişikliklerini dondurdu. Kararın arkasında, fonlar üzerinden olası koordineli işlemlere ve piyasa şeffaflığına ilişkin ciddi endişeler bulunuyor.

Daha kötüsü, Haziran 2027'ye kadar yeterli iyileşme sağlanmazsa Türkiye'nin gelişmekte olan piyasa statüsünün düşürülmesi değerlendirilebilecek.

Henüz böyle bir karar verilmedi. Ancak bu ihtimalin gündeme gelmesi bile ülkemiz adına son derece üzücü.

Çünkü statü düşürülürse bazı yabancı fonlar Türk hisselerine yaptıkları yatırımları azaltmak veya sonlandırmak zorunda kalabilir. Borsada satış baskısı artabilir, ülkemize gelecek sermaye bundan olumsuz etkilenebilir.

Yani sonuçta bu işlerle hiç ilgisi olmayan yatırımcılar, düzgün çalışan şirketler ve ülkemiz de zarar görebilir.

Birileri servetine servet katarken faturanın bütün millete çıkması ihtimaline insan nasıl kızmasın?

Biz yıllardır üretimden, katma değerden, hukukun üstünlüğünden, kurumsal güvenilirlikten bahsediyoruz.

Ama görünen o ki bazıları için kısa yoldan zenginleşmenin cazibesi, bütün bu değerlerden çok daha büyük.

Sonra çıkıp yabancı yatırımcı neden gelmiyor diye soruyoruz.

Adam niye gelsin?

Kendi insanımızın bile piyasaya güvenmekte zorlandığı bir ortamda yabancı yatırımcının güven duymasını nasıl bekliyoruz?

Elbette soruşturmalar tamamlanmadan kimseyi suçlu ilan edemeyiz. Gerçekten haksız kazanç sağlayanlarla dürüstçe faaliyet gösterenleri birbirinden ayırmak da şart.

Ancak bu ayrımı yapmak, yaşananların üzerinin örtülmesine razı olmak anlamına gelmemeli.

Kim ne yaptıysa ortaya çıkarılsın. Kim görevini ihmal ettiyse hesabı sorulsun. Kim haksız kazanç sağladıysa bunun sonuçlarına katlansın.

Ve bütün bunlar yapılırken kimsenin siyasi görüşüne, gücüne, çevresine, dinî veya millî söylemlerine bakılmasın.

Çünkü adalet, yalnızca karşı mahalleye uygulandığında adalet olmuyor.

Ben artık yeni kahramanlık hikâyeleri dinlemek istemiyorum.

Ne vatan millet edebiyatı ne dinî nutuklar ne de Atatürk'ün adının arkasına saklanmak...

İnsanların hangi değerlere sahip olduğunu söylediklerinden çok yaptıklarıyla ölçmek zorundayız.

Bir insanın milliyetçiliği, dindarlığı veya Atatürkçülüğü üzerinden kendisine itibar sağlamasını anlarım. Ama ortada ciddi iddialar, şüpheli işlemler ve mağduriyetler varken hâlâ bu insanlara sahip çıkılmasını, alkış tutulmasını anlamakta zorlanıyorum.

Asıl mesele, bu değerleri istismar edenlerin varlığı kadar bizim onlara hâlâ paye vermemiz.

Yarın yine kürsülere çıkacaklar. Yine ahlaktan, dürüstlükten, memleket sevgisinden bahsedecekler. Yine kendilerini bu milletin en büyük savunucusu gibi gösterecekler.

Ve korkarım yine alkışlayanlar olacak.

İşte beni en çok üzen de bu.

Çünkü bir memlekette riyakârların olması kötüdür. Ama riyakârlığın itibar görmesi çok daha kötüdür.

Bakalım 2027'ye kadar neler yaşanacak, kimler hesap verecek, kimler hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam edecek...

Yaşayıp göreceğiz.